प्रेम व्यक्त करताना २६

एक क्षण भाळण्याचा..!!

आणि बाकीचा सारा काळ स्वतःला सांभाळण्याचा..!!

तसंच काहीसं माझ्याबाबतीत झालं-

ती दिसते कशी.? ती राहते कशी.? ती बोलते कशी.? ती वावरते कशी.? ह्या साऱ्या गोष्टींचा विचार करण्याची मला मुळात कधी गरजच वाटली नाही. खर तर हा विचार करायला काहीतरी "शक्यता" असायला हव्यात..!! मी माझ्या सर्व शक्यता माझ्या खिडकीतून दिसणाऱ्या आभाळावर बांधून ठेवल्या होत्या, त्या आभाळाला बाहेरून आलेली ‘ती’ स्वत:मध्ये सामावून घेणे शक्य नव्हते.!! शक्यता कुठली असली तरी ती चाचपूनही पहावे अशेही मला कधी वाटले नाही..!!

कधी अगदीच आतुरतेने तिची वाट बघणं… आपण होऊन काहीतरी काम काढून तिला भेटणं... असं कधी माझ्याकडून झालं नाही…!! याचा अर्थ मी तिला टाळायचो असा होत नाही..!! फक्त मी माझा रेड सिग्नल कधी बंद पडू दिला नाही इतकंच..!!

तिला अधूनमधून बोर झालं,कि ती बोलवायची भेटायला, बऱ्याचदा टाळायचो पण आवडायचं मला तिच्याशी बोलायला म्हणून कधी भेटायचोही..!!

 तिला भेटलो कि तिच्या आवाजात आनंद असायचा, नाही म्हणालोच कधी तर नाराजी स्पष्ट दिसायची.. मनात जे आहे ते चेहऱ्यावर स्पष्ट दाखवायच्या तिच्या अदाकारी मुळेच असेल कदाचित तिच्यातलं माझ्यासाठीच प्रेम मला खटकत गेलं..!!

 सुरवातीला खूप प्रयत्न केला नेमकं तिचं मन माहिती करायचा..!! किती निर्हेतुक भाव होते ते आज कळतंय..!! पण तेव्हा मी तिला फटकारलं..!!

त्यानंतर ती कधीच माझ्या वाटेत आली नाही.. तिनी तिच्या सर्व वाटा वेगळ्या केल्या.. माझा अंदाजही तिनी कधी घेतला नाही..! आयुष्यात जुन्या गोष्टींची झालेली जखम घेऊन कशे जगायचे याचे उत्तम उदाहरण झाली ती..!! माझ्या फटकारण्या नंतर ती काल पर्यंत दिसली नाही..!!

काल..

दिसली अचानक..!! मी ओळख दाखवण्यासाठी हसलोही.. पण ती तशीच पुढे निघून गेली..!! बघितलेच नाही का..?? नाहीतर ओळख न दाखवून गेली नसती..!! 

आणि तेव्हाच.. 

तिच्यावर.. 

कधी जिला फटकारले तिच्यावर.. 

मी भाळलो..!!

तेव्हापासून स्वत:ला सांभाळतो आहे..!!